در بیماری آرتریت روماتویید، مچ دست زیاد گرفتار می شود. مفصل مچ دست به طور شایع در بیماری آرتریت روماتویید درگیر می شود. با بررسی دقیق کاستی های موجود در کارآیی مچ، اهداف درمانی در هر بیمار به صورت مجزا تعیین می شود و افرادی کاندید جراحی خواهند بود که از درمان های هماهنگ شده و منظم دارویی بهره ای نبرده اند. اعمال جراحی بافت های نرم، در بهبود علایم و افزایش کارآیی مفصل در کوتاه مدت موثر می باشد.ترمیم اولیه تاندون های فلکسور یا اکستانسور که به دلیل سینوویت پاره شده اند، معمولا امکان پذیر نیست؛ لیکن اگر مفصل مربوط به تاندون پاره شده هنوز سالم باشد، اعمال جابه جایی تاندون ها یا پیوند تاندونی مورد پیدا می کنند. بیماری پیش رونده چون آرتریت روماتویید، در نهایت به دررفتگی مفاصل و یا تخریب کامل مفصلی می انجامد و در چنین مواردی اعمال استخوانی برای ثابت کردن مفصل ضرورت می یابد.مفصل انتهایی رادیوس و اولنا اکثرا در این بیماری گرفتار هستند و نیاز به جراحی «داراخ» یا «کاپانچی - ساوه» دارند. عمل فیوژن ناکامل مچ حد واسطی است بین بدست آوردن ثابت در مفصل رادیوکارپال و باقی گذاشتن حرکت بین مفاصل کوچک مچ (میدرکارپال). برای تخریب یکپارچه و تمام مفاصل مچ، فیوژن کامل در درمان قابل اطمینان برای تسکین درد در قبال حرکت خواهد بود. تعویض کامل مفصل مچ درمان دیگری است که امکان حرکت را برای مچ فراهم می سازد، لیکن نتایج دراز مدت آن هنوز نامشخص است.

مچ دست از اندام قدامی است که در حد فاصل بین انتهای پایینی ساعد و انتهای بالایی استخوانهای قلم قرار گرفته است. این قسمت از اندام قدامی دارای ساختمان جالب توجهی می باشد.بطوریکه از تعدادی استخوانهای کوچک تشکیل شده است. ارتباط بین استخوانها نیز مهم و جالب می باشد. برای بررسی ساختمان آناتومیک استخوانهای مچ دست، نمونه های دست گاومیش از ناحیه ساعد به پایین تهیه شد. از این نمونه ها توسط دستگاه رادیولوژی، رادیوگراف در حالتهای جلویی- عقبی (A-P) و جانبی تهیه شد. سپس نمونه ها را وارد آب آهک کرده و به مدت 4 الی 5 ساعت در 100 درجه سانتی گراد حرارت داده شدند. این بررسی نشان داد که مچ دست گاومیش دارای شش استخوان می باشد. این استخوانها در دو ردیف قرار می گیرند. 4 تا در ردیف ساعدی- مچی و 2 تا در ردیف مچی- قلمی. استخوانهای ردیف ساعدی- مچی از داخل به خارج شامل استخوانهای مچی زند اعلایی، مچ میانی، مچ زنداسفلی و مچی فرعی است. مچی فرعی در ناحیه کف دستی خارجی مچ و در خلف استخوان مچی زند اسفلی قرار می گیرد. که از این نظر شبیه به اسب است. همچنین مشخص شد که بزرگترین استخوان مچی در گاومیش مچی زند اعلایی و کوچکترین آنها نیز مچی فرعی می باشد. استخوانهای مچی ردیف مچی- قلمی گاومیش از داخل به خارج شامل استخوان مچی شماره 3 + 2 و مچی شماره 4 است و احتمالا شماره 1 حذف شده و مچی شماره 2 و 3 با هم یکی شده اند.

هدف: گزارش یک مورد واریاسیون عصب اولنار در ناحیه مچ و اهمیت آن در جراحی سندرم تونل مچ دست.گزارش مورد: گزارش در مورد بیماری است که به علت درد مچ دست و پارستزی انگشتان دوم و سوم هر دو دست مراجعه نموده بود. در معاینه فیزیکی تست فالن و علامت تینل وجود داشت. به کمک الکترومیوگرافی (EMG: Electromyography) و (NC) Nerve conducting سندرم تونل کارپال تایید شد و جراحی روی مچ دست چپ انجام شد. روی فلکسور رتیناکولوم یک شاخه عصبی نابجا پیدا شد که از عصب اولنار جدا شده و پس از عبور از روی فلکسور رتیناکولوم به عضلات تنار رفته بود. شاخه عصبی نابجا در محل عبور از فلکسور رتیناکولوم برای رسیدن به عضلات تنار یک نوروما تشکیل داده بود.نتیجه گیری: با توجه به عبور شاخه عصبی نابجا از روی فلکسور رتیناکولوم، بایستی در هنگام جراحی ریلیز فلکسور رتیناکولوم در سندرم تونل مچی به آن توجه شود چرا که عدم دقت و بریدن آن می تواند ضایعات جبران ناپذیری در حرکات ظریف انگشت دست بر جای گذارد.

در این گزارش یک مورد ترومای نادر مچ دست به صورت ناپایداری اسکافولونیت معرفی می شود. بیمار مرد جوانی است که به دنبال سقوط از موتورسیکلت با درد و تورم و محدودیت حرکتی به اورژانس مراجعه و در درمان اولیه جااندازی بسته و گچ گیری به مدت 6 هفته انجام می شود. بعد از برداشتن گچ به دلیل عدم بهبودی و درد حین فعالیت به این مرکز درمانی مراجعه می نماید. در رادیوگرافی های انجام شده افزایش فاصله اسکافولونیت و جابه جایی استخوان های مچ دست به جز اسکافوئید و لونیت به سمت دورسال وجود داشت. بیمار با تشخیص ناپایداری اسکافولونیت با الگوی ناپایداری سگمنتال بینابینی خلفی (DISI) تحت عمل جراحی بازسازی لیگمانی با استفاده از تاندون فلکسور کارپی رادیالیس و جااندازی باز و ثابت کردن استخوان با دو عدد بین قرار گرفت. رادیوگرافی های بعد از عمل و پی گیری 4 ماهه حاکی از بهبودی ضایعه می باشد.

مقاله پژوهشیمقدمه: مچ دست مکعبی شکل، در مطالعات گذشته به عنوان یک فاکتور مستعد کننده برای ابتلا به سندرم کارپال تونل مطرح شده است. مطالعه ی حاضر با هدف مقایسه ی سرعت هدایت و اندازه ی سطح مقطع عصب مدین در مچ دست افراد سالم با و بدون مچ دست مکعبی شکل در مطالعات الکترود یاگنوستیک و سونوگرافی انجام گرفت.روش ها: مطالعه ی حاضر از نوع تحلیلی- مقطعی بود که در سال 99-1398 در اصفهان انجام شد. در ابتدای مطالعه، قطر قدامی- خلفی و قطر خارجی و داخلی مچ دست شرکت کنندگان توسط کولیس اندازه گیری شد و افرادی که Wrist ratio بیشتر یا مساوی 0/7 داشتند به عنوان گروه مورد و افراد با Wrist ratio کمتر به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شدند. سطح مقطع عصب مدین در ورودی تونل کارپال توسط سونوگرافی و سرعت هدایت عصبی توسط تست های الکترودیاگنوستیک هر دو گروه ارزیابی شد.یافته ها: طی این مطالعه، 80 دست سالم در دو گروه 40تایی با و بدون مچ دست مکعبی بررسی شدند. میانگین سرعت هدایت عصبی در عصب مدین در افراد دارای مچ دست مکعبی 47/15 و در افراد سالم 51/93 متر بر ثانیه بود. همچنین میانگین سطح مقطع عصب مدین در افراد با مچ دست مکعبی به طور معنی داری از افراد با مچ دست نرمال بیشتر بود.نتیجه گیری: مطالعه ی حاضر نشان داد که میانگین سطح مقطع عصب مدین در افراد سالم با مچ دست مکعبی بالاتر بوده و استفاده از سونوگرافی در تشخیص سندرم کارپال تونل در این افراد ممکن است با موارد مثبت کاذب همراه باشد. بنابراین در نظر گرفتن wrist ratio و ارزیابی های بیشتر در این افراد ضروری می باشد.

نوروآرتروپاتی به واسطه از بین رفتن احساس درد در مفصل ایجاد می شود. این عارضه بیشتر اندام تحتانی بیماران به خصوص پا و مچ پا را درگیر می کند. در این مقاله، یک مورد نادر از نوروآرتروپاتی که همزمان مچ دست و مچ پای یک مرد 39 ساله بدون سابقه دیابت را درگیر کرده است، گزارش می شود. نوروآرتروپاتی همزمان در دو مفصل و بروز آن در نقاط غیرمعمول بدن مانند مچ دست بسیار نادر بوده و ممکن است منجر به تشخیص اشتباه و درمان نادرست شود.

زمینه: مشکلات عملکردی اندام فوقانی از رایج ترین و ناتوان کننده ترین اختلالاتی است که به دنبال فلج مغزی به وجود می آیند. ابزارهای ارزیابی که بر پایه تکنیک های الکترو فیزیولوژی یا بیومکانیک هستند، به صورت Objective خصوصیات کلینیکی مختلف مرتبط با اسپاستی سیتی را اندازه گیری کرده و باید به عنوان مکمل ارزیابی های کلینیکی در نظر گرفته شوند. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر ارتز مچ دست بر نسبت Hmax/Mmax، اسپاستی سیتی، قدرت pinch،grip  و دامنه حرکتی آرنج و مچ دست کودکان فلج مغزی اسپاستیک می باشد.روش کار: روش مطالعه در این پژوهش از نوع مداخله ای و به صورت Before-After می باشد. 24 کودک فلج مغزی اسپاستیک 7 تا 12 ساله از میان افراد مراجعه کننده به مراکز توانبخشی شهر تهران که شرایط ورود به مطالعه را داشتند، انتخاب شدند. بیماران از یک ارتز مچ دست (با زوایای 10 درجه اکستانسیون مچ دست، اکستانسیون کامل انگشتان و ابداکسیون و آپوزیشن شست) به مدت 2 ماه، 2 ساعت در روز و 4 تا 6 ساعت در شب استفاده کردند. در این مطالعه از دستگاه الکترومیوگراف برای ثبت H-reflex (توسط فیزیوتراپیست با تجربه که نسبت به نتایج کلینیکی ناآگاه بود)، دستگاه MIE برای ارزیابی قدرت pinch و grip، مقیاس اشورث اصلاح شده برای ازریابی اسپاستی سیتی مچ دست و آرنج و از گونیامتر برای ازریابی دامنه حرکتی مچ دست و آرنج استفاده شد.یافته ها: نتایج ارزیابی ها نشان دهنده کاهش (0.18) معنادار نسبت (P 0.002)Hmax/Mmax ، کاهش معنادار اسپاستی سیتی مچ دست و آرنج (درصد فراوانی) (P 0.001) و افزایش (0.72) معنادار قدرت (pinch P 0.001) وgrip  افزایش (1.36) (P 0.002) و دامنه حرکتی مچ دست افزایش (3.33) (P 0.003) بود اما تاثیر معناداری روی دامنه حرکتی آرنج افزایش (0.41) (P 0.328) نداشت.نتیجه گیری: اطلاعات حاصل از تحقیق حاضر نشان می دهد که استفاده از ارتز مچ دست به مدت 2 ماه، 2 ساعت در روز و 4 تا 6 ساعت در شب، می تواند روش موثری جهت کاهش اسپاستی سیتی مچ دست و آرنج، دامنه حرکتی مچ دست و افزایش قدرت pinch و grip کودکان فلج مغزی اسپاستیک باشد.

مقدمه: قطع کامل مچ دست یک ترومای فیزیکی و روانی است که می تواند زندگی فرد را تحت تاثیر قرار دهد. در سالهای اخیر اعضای مختلف قطع شده از بدن اشخاص مصدوم مجددا به بدن خودشان پیوند زده می شود و موجب بهبود کیفیت زندگی، شکل ظاهری و توان عملکردی اندام مورد نظر می گردد.گزارش مورد: بیمار مردی 34 ساله که در اثر کار با اره برقی دچار قطع کامل دست چپ از ناحیه مچ دست شده بود پس از مراجعه به اورژانس بیمارستان دکتر فاطمی شهرستان اردبیل، تحت عمل جراحی ترمیم مچ دست قطع شده قرار گرفت.نتیجه گیری: قطع کامل مچ دست و پیوند موفقیت آمیز آن جزء موارد کمیاب و قابل گزارش می باشد. پیگیری های بیمار در طی 5 ماه حاکی از موفقیت آمیز بودن عمل داشت. خونرسانی دست در طی این مدت هیچگونه اختلالی پیدا نکرد، حرکات انگشت در حد قابل قبول بوده و پیشرفت عصبی از نظر حسی قابل قبول بود و علائمی به نفع عفونت مشاهده نگردید.

زمینه: سندرم تونل کارپال عبارتست از گروهی علائم و عوارض ثانویه که از اختلال عملکرد عصب مدیان در داخل تونل کارپ ناشی می شود. هر عاملی که باعث کاهش گنجایش این کانال شود، می تواند در شروع علائم نقش داشته باشد. مربعی شدن سطح مقطع مچ دست به گونه ای که نسبت قطر قدامی- خلفی به قطر داخلی- خارجی مچ برابر %75 درصد باشد یکی از عوامل خطرزا برای ایجاد این سندرم می باشد.هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی رابطه بین سطح مقطع مچ دست و سندرم تونل کارپال انجام شده است.مواد و روش ها: این مطالعه از نوع مورد- شاهدی بوده، که در آن سطح مقطع مچ دست در 120 نفر از افراد (60 نفر مبتلا و 60 نفر فاقد هر گونه مشکل در مچ دست) توسط کالیپر مهندسی اندازه گیری شد. در ضمن وجود یا عدم سندرم در این افراد با استفاده از دستگاه الکترمیوگرافی تائید شده بود.بحث و نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که نسبت قطر قدامی- خلفی به قطر عرضی در افراد مبتلا به این سندرم 0.67±0.42 و در گروه شاهد 0.63±0.51 بوده و اختلاف معنی داری در سطح 5 درصد نشان می دهد و به این معناست که سندرم تونل کارپال با سطح مقطع مچ دست ارتباط دارد.